تصاویر جدیدترین خودروی الکتریکی جهان با درهای غیرمتعارف

شرکت خودروسازی کره ای کیا قصد دارد در نمایشگاه امسال اتومبیل که در پاریس برگزار خواهد شد طرح اتومبیل تمام الکتریکی اش را به نمایش بگذارد.

به گزارش خبرگزاری مهر، اکنون نوبت به کشور فرانسه رسیده است تا نمایشگاه بزرگ بین المللی خودرو را برگزار کند. نمایشگاهی که کارخانه اتومبیل سازی کره ای کیا قصد دارد طرح خودروی تمام الکتریکی جدید خود را در آن به نمایش بگذارد.

خودروی POP طرحی اولیه از شرکت طراحی اروپایی وابسته به کارخانه کیا است که کاملا الکتریکی بوده و قرار است در نمایشگاه بین المللی موندیال در پاریس رونمایی شود.

طراحی سه در که به شیوه ای غیر متعارف باز می شوند، تاکیدی بر سه سرنشینه بودن POP بوده و شارژ خودرو از طریق انتقال دهنده ای که در پشت خودرو کار گذاشته شده است، انجام می گیرد.

بر اساس گزارش گیزمگ، خودروی الکتریکی سه سرنشینه POP که ویژه فضاهای شهری طراحی شده است، از وزن کمی برخوردار بوده و طولی برابر سه متر دارد.

در ادامه تصاویری از این خودروی کاملا برقی مشاهده می شود:

 

اختراعی که مخترعش را کُشت! / اسامی مخترعانی که فدای اختراع شدند

نام مخترع موتور دو چرخ Segway که در هفته جاری طی راندن یکی از اختراعات خود دچار سانحه شده و کشته شد به لیست دانشمندان و مخترعانی که به دست اختراعات خود کشته شده اند افزوده شد.

به گزارش خبرگزاری مهر، یک اختراع خوب می تواند برایتان چندان مفید نباشد، همانطور که برای مدیر شرکت تولید کننده وسایل نقلیه موسوم به Segway خوب نبود زیرا وی هنگام راندن یکی از این نقلیه های دو چرخ ابداعی خودش، تصادف کرد و جانش را از دست داد.

اما این تنها اختراعی نیست که با کشتن مخترع خود موجب شگفتی شده است. صنعت هوانوردی لیستی از اختراعات دارد که طی سالهای گذشته نتایج وارونه ای از خود نشان داده اند و نه تنها مفید واقع نشده اند بلکه خسارات مالی و جانی به جا گذاشته اند.

 

 

دانشمند مسلمان اسماعیل ابن جوهری در حدود هزار سال پیش تقریبا از اینکه اختراع وسیله پرنده ای متشکل از بالهای چوبی و چند قطعه طناب می تواند وی را به پرواز درآورد مطمئن بود. اما در واقع نتوانست پرواز کند و این نکته را به سرعت و پس از اینکه از بام یک مسجد به پایین پرید، دریافت.

این سنت ایکاروسی (افسانه ای یونانی درباره پرواز) برای قرنها ادامه داشت: اوتو لیلینتال یکی از پیشگامان پرواز انسان در قرن نوزدهم در اثر سقوط هواپیما و شکستن ستون فقرات جان خود را در سال 1896 از دست داد و فرانتز ریچلت، خیاط فرانسوی که فکر می کرد چترنجات کاربردی را اختراع کرده است، درخواست دوستانش را برای استفاده از آدمکی مصنوعی برای آزمایش این چتر نپذیرفت و در سال 1912 چتر خود را با بالا رفتن از برج ایفل و پریدن از بالای این برج به آزمایش گذاشت و جان خود را از دست داد.

البته قربانیان اختراعات جدید به صنعت هوانوردی ختم نمی شوند: ویلیام بولاک دستگاه چاپ چرخشی ابداع کرد که در آن از رولهای متوالی کاغذ استفاده می شد و سرعت چاپ را افزایش می داد. زمانی که وی در سال 1867 در فیلادلفیا در حال نصب این ماشین جدید بود، پایش آسیب دیده و دچار شکستگی شدید شد که این جراحت شدید وی به قانقاریا تبدیل شده و در نهایت هنگامی که تحت جراحی قطع عضو قرار گرفته بود، جان خود را از دست داد.

ماری کوری دانشمند لهستانی که مطالعاتش منجر به کشف پولونیوم و رادیوم شد، در طول حیات خود توانست دو جایزه نوبل دریافت کند، اما در سال 1934 سرطان پوست ناشی از قرار گیری در معرض پرتوهای مضر مواد مختلف در طول تحقیقاتش، وی را به کام مرگ کشاند.

ریگنت جیمز داگلاس، چهارمین کنت مورتون، که به خاطر اختراع کشنده اش، نوعی گیوتین، شهرت دارد نیز از دسته مخترعینی است که به دست اختراع خودش کشته شد.

بر اساس گزارش فاکس نیوز، "هنری وینستنلی" مخترع فانوس دریایی در سال 1703 در دریا گم شد و هرگز پیدا نشد، و جیم فیکس که برای فرهنگ سازی ورزش دو همگانی تلاش بسیاری کرده بود نیز در هنگام دویدن جان خود را از دست داد.

دست دادن فیزیکی از راه اینترنت میسر شد!

گروهی از پژوهشگران چینی ابزار ویژه ای را توسعه دادند که به کاربران اجازه می دهد از طریق اینترنت به صورت فیزیکی با یکدیگر دست دهند. به گزارش خبرگزاری مهر، امروزه از طریق نرم افزارهایی چون اسکایپ می توان به صورت صوتی و تصویری و با کمترین هزینه با دوستان و آشنایانی که در کشورهای دور زندگی می کنند تماس گرفت.

اکنون دانشمندان دانشگاه هنگ کنگ در چین دستگاهی را ایجاد کرده اند که امکان دست دادن از راه دور و از طریق اینترنت را فراهم می کند. این دستگاه از یک گونه مچ بند که به ضربان نبض متصل می شود (برای فرستنده) و یک دست روباتیک (برای گیرنده) تشکیل شده است.

این مچ بند یک الکترومیوگراف است که ضربان ساخته شده از ماهیچه ها را تجزیه می کند. این پالسها توسط یک برنامه پیشرفته به صورت یک سری از داده ها پردازش شده و از راه اینترنت ارسال می شوند. سپس دست مصنوعی کاربر گیرنده این اطلاعات را دریافت کرده و آنها را به دست دادن فیزیکی تبدیل می کند.

ایده پردازان این دستگاه در این خصوص توضیح دادند: "دست روباتیک می تواند تقریبا به صورت فوری حرکات اصلی دست انسان را تقلید کند و با کاربر دست دهد.

براساس گزارش تلگراف، امکان ارسال دست دادن فشرده و یا ضعیف و یا درست کردن علامت OK به معنی تائید و یا V به معنی پیروزی و آشتی با انگشتان دست و سپس فرستادن آنها از طریق اینترنت بر روی دست روباتیک وجود دارد.

این اندام مصنوعی کنترل از راه اینترنت می تواند به عنوان یک اسباب بازی از کریسمس آینده به قیمت 74 یورو وارد بازار شود.

مهمترین مشکل در توسعه این دستگاه این است که دست انسان دارای آزادی حرکت بسیار بالاتر از حرکت دست روباتیک است. به منظور کاهش این مشکل می توان تعداد حرکات حاضر در دست مصنوعی را افزایش دهد.

مرد آهنی وارد ارتش آمریکا می‌شود

یک شرکت آمریکایی یک پوشش آهنی ویژه را توسعه داده است که انرژی خود را از نیروی آب تامین می کند و می تواند سربازان را به مردان آهنی واقعی تبدیل کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، شرکت "ریتنون" پیمانکار وزارت دفاع آمریکا که با بکارگیری فناوریهای پیشرفته در تلاش برای افزایش نیروی فیزیکی سربازان است پوشش آهنی جدیدی را ارائه کرده است که ظرف پنج سال آینده می تواند در افزایش تواناییهای فیزیکی سربازان ارتش آمریکا به خدمت گرفته شود.

این پوشش آهنی خارجی (Exoskeleton) که XOS 2 نام دارد جدیدترین نمونه از فناوریهای ایجاد شده توسط شرکت "ریتنون" و نمونه کامل شده مدل قلبی پوشش آهنی است. در این نمونه جدید توانایی اجرایی و ویژگیهای فنی افزایش یافته است.

XOS 2 بسیار سبکتر از نمونه قبلی بوده و به سرباز اجازه می دهد که با سرعت و انعطاف پذیری بیشتری حرکت کند. همچنی میزان مصرف انرژی آن 50 درصد کمتر از نمونه قبلی است.

مقاومت XOS 2 نسبت به شرایط  محیطی افزایش یافته است. سرباز با این لباس می تواند تا سرعت حداکثر 15 کیلومتر بر ساعت حرکت کرده و فوتبال بازی کند.

براساس گزارش لس آنجلس تایمز، زمانی که سرباز این پوشش آهنی را می پوشد و تبدیل به یک مرد آهنی می شود می تواند یک جسم 90 کیلوگرمی را بلند کند.

در حال حاضر این پوشش آهنی انرژی خود را از طریق اتصال کابلی به یک باتری هیدرولیکی است می گیرد اما توسعه دهندگان آن درحال کار بر روی یک باتری قابل حمل هستند که بتواند به دور کمر استفاده کننده وصل شود.

انرژی بادهای خورشیدی ناجی آینده زمین می شوند

دانشمندان دانشگاه واشنگتن طرحی ابتکاری ارائه کرده اند تا با کمک آن بتوان انرژی بادهای خورشیدی را در فضا جمع آوری کرده و به منظور تامین انرژی 100 میلیارد برابر انرژی مورد نیاز انسانها به زمین بازتاباند.

به گزارش خبرگزاری مهر، دیگر زمان آن فرا رسیده تا با انرژی باد و انرژی معمول خورشیدی خداحافظی کنیم زیرا دانشمندان روشی را ارائه کرده اند که با استفاده از یک ماهواره می توان انرژی 100 میلیارد برابر انرژی مورد نیاز زمین را تامین کرد، شیوه پیشنهادی دانشمندان ذخیره بادهای خورشیدی و بازتاباندن انرژی این بادها به سوی زمین است.

این ماهواره که دایسون-هاروپ نام دارد حلقه ای فلزی را به سوی خورشید نشانه خواهد گرفت و این کابل سیمی به منظور تشکیل میدان مغناطیسی استوانه ای که الکترونهای بادهای خورشیدی را به خود جذب می کند، بار الکتریکی دریافت خواهد کرد این الکترونها وارد گیرنده حلقوی فلزی خواهند شد تا جریانی به وجود بیاورند که این جریان منجر به ایجاد میدان مغناطیسی در کابل فلزی خواهد شد و به این شکل سیستمی خود کفا به وجود خواهد آمد.

هر جریانی که پس از ایجاد میدان مغناطیسی باقی بماند، به شکل پرتوی فروسرخ به سوی بشقاب ماهواره های زمینی که با هدف جمع آوری انرژی ساخته و نصب شده اند، تابیده خواهد شد.

به دلیل شفافیت هوا در برابر پرتوهای فروسرخ، اتمسفر زمین انرژی تابیده شده را قبل از رسیدن به زمین جذب نخواهد کرد از سویی دیگر زمانی که انرژی ماهواره توسط پرتوی فروسرخ به زمین بازتابانده می شود، الکترونها به بادبانی حلقه مانند وارد می شوند و به این شکل نور خورشید باعث انرژی رسانی مجدد به الکترونها شده و به این شکل ماهواره می تواند در مدار خورشید باقی مانده و انرژی مورد نیاز خود را نیز تامین کند.

ماهواره کوچک دایسون- هاروپ، از بخشهایی مانند کابل مسی با قطر یک سانتیمتر و طول 300 متر، یک گیرنده دو متری، و یک بادبان 10 متری برخوردار بوده و در فاصله ای از خورشید قرار خواهد گرفت که زمین قرار دارد و با این تجهیزات و شرایط می تواند 1.7 مگاوات انرژی، برابر انرژی مورد نیاز هزار خانواده آمریکایی را تولید کند.

این در حالی است که یک ماهواره با گیرنده ای مشابه این ماهواره کوچک و در فاصله ای مشابه، با داشتن کابل مسی یک کیلومتری و بادبانی به وسعت هشت هزار و 400 کیلومتر می تواند یک میلیارد گیگاوات انرژی تولید کند که این حجم از انرژی 100 میلیارد بار بیشتر از انرژی مورد نیاز کنونی انسانها است.

از آنجایی که بیشتر ساختار این ماهواره از مس خواهد بود، فرایند ساخت و تولید آن چندان دشوار نبوده و نسبت به ماهواره هایی که از صفحه های خورشیدی پوشانده شده اند، ساده تر و کم هزینه تر خواهد بود به گفته دانشمندان دانشگاه واشنگتن این ماهواره طرحی است که ساخت آن با استفاده از تکنولوژی های کنونی امکان پذیر است.

با وجود توانایی های بالقوه ای که در این طرح نهفته است، به دلیل ارتفاع بسیار زیادی که ماهواره برای دستیابی به بادهای ثابت و همیشگی خورشیدی به آن نیاز دارد یعنی ارتفاعی در حدود ده ها هزار میلیون کیلومتر، متمرکزترین لیزرها نیز تا رسیدن به زمین در وسعتی برابر چندین کیلومتر در فضا پراکنده خواهند شد.

زمانی که پرتو در چنین وسعتی پراکنده شود، شدت و قدرت آن از نور ماه نیز کمتر خواهد شد و از این رو باید با استفاده از تجهیزات نوری از قبیل لنزهای بزرگ با وسعتی برابر 10 تا 100 کیلومتر پرتوها را به سوی زمین متمرکز کرد که این رویداد می تواند خطرهایی جبران ناپذیر به دنبال داشته باشد.

بر اساس گزارش نیوساینتیست، از دیگر نقصهای این طرح احتمال سوخته شدن کابل مسی در اثر عبور ناگهانی مقادیر زیادی انرژی است از این رو برخی از دانشمندان بر این باورند که می توان از این طرح هوشمندانه و زیرکانه ماهواره ای، برای تامین انرژی برخی از ماموریتهای فضایی استفاده کرد.

ابداع سلولهای خورشیدی که خود را می‌سازند

محققان سلولهای خورشیدی کوچکی ابداع کرده اند که وسعتی برابر چند میلیاردم یک متر داشته و می توانند با خود ترمیمی طول عمر مفید خود را افزایش دهند.  به گزارش خبرگزاری مهر، این سلولها با بهره بردن از پروتئینهای موجود در گیاهان، نور خورشید را به بار الکتریکی تبدیل می کنند. این سلولها به سادگی خود را از ترکیبی از پروتئینها، لوله های کوچک و دیگر مواد سرهم می کنند. مکانیزم خود ترمیمی در این سلولها می تواند منجر به ساخته شدن سلولهای خورشیدی با طول عمر طولانی تر شود.  طراحی و بهبود یافتن سلولهای خورشیدی یکی از نقاط متزلزل در علوم به شمار می رود تا حدودی به این دلیل که نور خورشید دور افتاده ترین منبع انرژی تجدید شدنی زمین به شمار می رود. همچنین طبیعت تا کنون ثابت کرده که نور خورشید را می توان ذخیره کرده و به فرمهای مختلفی از انرژی تبدیل کرد، روندی که نه تنها از کارایی بالا برخوردار است بلکه می توان آن را با کمک مکانزیم خود ترمیم شونده ای انجام داد که از قدرت خنثی کردن آثار مخرب نور خورشید برخوردار است.  به گفته مایکل استرانو از موسسه MIT نور خورشید پس از برخورد با اکسیژن بسیار مضر می شود که تاثیر این زیان را می توان بر روی روند سالخوردگی انسان و یا کم رنگ شدن کاغذ یا صفحه های پلاستیکی زیر نور مستقیم خورشید مشاهده کرد.

این مخرب بودن به آن معنی است که بسیاری از سلولهای خورشیدی در زمان استفاده، چندان شانسی برای نجات و طول عمر بالا نخواهند داشت.     استرانو و همکارانش از مرکز واکنش فتوسنتزی، یکی از بخشهای گیاهان که طبیعت برای انجام فتوسنتز به وجود آورده برای بهبود دادن طول عمر سلولهای خورشیدی استفاده کردند.     در این شیوه نانولوله ها در میان چارچوبهایی از پروتئینهای حساس به نور قرار می گیرند. محققان همچنین از لیپیدها و نانو لوله های کربنی نیز استفاده کرده اند، رشته هایی از کربن خالص که به خاطر ویژگیهای الکتری کی خود مشهورند. 

در نهایت دانشمندان از مولکولی به نام "سورفکتانت" استفاده کردند مولکولی که مولکولهای خاصی را از هم جدا کرده و آنها را از هم جدا نگه می دارد. زمانی که "سورفکتانت"از این مخلوط مواد ناهمخوان به خارج هدایت شد، مواد باقی مانده خود را به شکل رشته ای از سلولهای خورشیدی فعال سر هم می کنند که ابعاد هر یک تنها چند نانومتر خواهد بود.  نور دریافت شده توسط مرکز واکنش جمع آوری می شود، جایی که یک الکترون آزاد شده و و توسط لیپیدها به سمت نانو لوله ها هدایت می شود. درون این سلولها که به سلولهای فتوالکتروشیمیایی شهرت دارند، الکترونها جمع آوری شده و در کنار هم جریان الکتریکی به وجود می آورند. به گفته استرانو این شیوه مشابه پازلی است که قطعات آن را به هوا پرتاب می کنید و پازل به شکل سرهم شده به دست شما سقوط می کند.  بر اساس گزارش بی بی سی، استرانو معتقد است کارایی این سلولهای جدید در شکل کنونی تنها جزئی از کارایی بهترین سلولهای خورشیدی کنونی بوده و از این رو دستیابی به کارایی بالا برای این سلولها همچنان به زمان نیاز دارد.

سيستم هوشمند براي جلوگيري از برخورد خودرو با عابر پياده

خبرگزاري فارس: يك شركت تجاري، فناوري تازه اي را براي جلوگيري از برخورد اتومبيل با عابران پياده و ديگر موانع موجود در جاده كه به طور ناگهاني بر سر راه خودرو قرار مي گيرند، ابداع كرده است  به گزارش فارس به نقل از اوبرگيزمو، Mobileye Products مي گويد اين سيستم حداقل 2.7 ثانيه قبل از برخورد خودرو به شيء مزاحم در جاده به راننده هشدار داده و راننده را از وجود آن آگاه مي كند. 

رانندگان با كمك اين سيستم هوشمند مي توانند واكنش مناسب را از خود بروز داده و اتومبيلشان را قبل از وقوع سانحه متوقف كنند.  اين محصول كه C2-270 نام گرفته همراه با يك دوربين دقيق بر روي خودرو نصب مي شودكه با استفاده از الگوريتم هاي پيشرفته مي تواند تصاوير را 15 بار سريع تر از سيستم هاي مشابه تجزيه و تحليل كند.  سيستم هوشمند ياد شده بر روي داشبورد خودرو نصب شده و قرار است تا يك ماه ديگر روانه بازار شود. قيمت اين محصول 900 دلار خواهد بود.

ساخت اولین حسگر اندازه‌گیری مستقیم سرعت، با الهام گرفتن از چشم مگس

شرکت سوئیسی Vissee (به معنی چشم مصنوعی)، حسگری را توسعه داده است که از روشی کاملاً جدید برای اندازه‌گیری سرعت استفاده می‌کند. این حسگر سرعت که لقب «چشم سوم» به خود گرفته است، یک پردازنده‌ی مبتنی بر دانش عصبی ( Neuromorphic) [1] است که بر اساس آشکارسازی حرکت مگس میوه‌، مدلسازی شده است.
در حال حاضر، تولیدکنندگان بسیاری از محصولات گوناگون تمایل دارند که دستی در این زمینه داشته باشند. سمیر بوعبدالله، مدیر اجرایی Vissee اظهار داشت: « این شرکت در ماه مارس آینده با یکی از تولیدکنندگان مهم نیمه‌هادی دست همکاری خواهد داد. در اواخر سال 2011 این حسگر در تجهیزات ورزشی به کار گرفته خواهد شد. در سال 2012 نیز در وسایل نقلیه‌ی ترافیک و وسایل حمل و نقل تجسسی میکروهوایی، که این وسایل توسط شرکت Skybotix ساخته می‌شوند، به صورت مجتمع استفاده خواهد شد. در آینده نیز ممکن است این حسگر توسط یک شرکت مهم خودروسازی مورد استفاده قرار گیرد.»

زيست فناوران پوست الكترونيك ساختند

پژوهشگران زيست فناوري در تلاش براي ساخت نسل بعدي دست و پاهاي روباتيك و پروتز، پوست الكترونيكي مهندسي كرده اند كه حس لامسه دارد.

به گزارش ساينس ديلي، اين ماده كه از بررسي هاي آزمايشگاهي سربلند بيرون آمده به فشارها ، مانند پوست انسان و همان سرعت، واكنش نشان مي دهد. 
نتايج اين تحقيقات در نشريه نيچرمتريال منتشر شده است. 
اين محققان معتقدند اگرچه موانع مهم هنوز باقي است اما مساله اصلي پيشرفت به سوي جايگزيني روبات هاي بدتركيب امروزي و دست هاي مصنوعي با نسخه هاي حسدار و هوشمند تر است. 
علي جاوي، استاديار علوم رايانه در دانشگاه كاليفرنيا در بركلي و سرپرست يكي از تيم هاي سازنده اين پوست مصنوعي مي گويد: انسان به طور كلي مي دانند كه چگونه يك تخم مرغ شكننده را بدون شكستن ان در دست بگيرند. روبات بايد به گونه اي ساخته شود كه مثلا بتواند ظروف را بدون شكستن ليوانها جابه جا كرده و قابلمه ها را بدون انداختن حمل كند. اين پوست الكترونيكي شامل ماتريكسي از نانوسيم‌هاي تهيه شده از ژرمنيوم و سيليكون است كه درون نوار چسبنده اي از پلي آميد پيچيده شده است. آنها سپس ترانزيستورهاي نانويي و كائوچوي انعطاف پذير و حساس به فشار را بر روي آن قرار دادند. 
اين نمونه اوليه كه 49 سانتي متر مربع اندازه دارد، مي تواند فشار از صفر تا 15 كيلو پاسكال را تشخيص دهد. اين ميزان فشار، معادل نيرويي است كه براي انجام فعاليت هاي روزانه از جمله تايپ كردن يا نگاه داشتن يك جسم به كار گرفته مي شود.

ساخت ترانزیستور گرافینی با سرعت 300 گیگاهرتز، توسط پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا

دانشمندان موفق شدند با استفاده از گرافین، ترانزیستوری تولید کنند که در فرکانس بسیار بزرگ 300 گیگاهرتز کار می‌کند. گرافین، نوعی نیمه‌هادی مطمئن است که به تدریج جایگزین سیلیکون در واحدهای پردازنده‌ی مرکزی (CPU) می شود.  به گزارش خبرگزاری الکترونیوز و به نقل از سایت فن‌آوری بیت، گرافین، گونه‌ای از کربن است که دارای شبکه‌ای به شکل لانه‌ی زنبور عسل است. طی تحقیقاتی که توسط دانشگاه پرینستون صورت گرفت، این نیمه‌هادی، به عنوان جایگزینی برای سیلیکون در پردازنده‌ها، در سال 2007 معرفی شد، ولی به سرعت از گردونه‌ی رقابت با سیلیکون خارج شد.

این روند، درست مانند سایر فن‌آوری‌های نویی است که توسط دانشگاه‌ها معرفی می‌شوند. ابتدا این فن‌آوری‍ها سر و صدای فراوانی در بازار ایجاد می‌کنند ولی اغلب از صحنه خارج می‌شوند.  دانشمندان به سادگی تمایلی به از دست دادن گرافین ندارند. گروهی از دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا واقع در لوس‌آنجلس، ترانزیستوری ساختند که از گرافین درست شده است و ماده‌ی اصلی سازنده‌ی آن نانوسیم‌ها هستند.  این ترانزیستور، با سرعت 300 گیگاهرتز کار می‌کند. این سرعت، تقریباً دو برابر سرعتی است که یک ترانزیستور معادل سیلیکونی می‌تواند کار کند؛ همچنین معادل سرعت ترانزیستورهای ساخته شده با گالیم آرسنید یا ایندیوم فسفید است. البته این دو ماده، گران‌قیمت و خطرناک نیز هستند. هزینه‌ای هم که برای ساخت یک ترانزیستور گرافینی صرف می‌شود، از هزینه‌ی ساخت ترانزیستورهای سیلیکونی بیشتر نیست. 

گرافین که انتظار می‌رود در سرعت‌های تراهرتز نیز ساخته شود، می‌تواند سیلیکونی جدید به شمار رود. هر چند، ساخت فقط یک ترانزیستور گرافینی، نمی‌تواند برای بهره‌برداری در cpu ها کافی و کاربردی باشد. واضح است که گروه پژوهشی دانشگاه کالیفرنیا که در زمینه‌ی فن‌آوری گرافین مشغول به فعالیت است، هنوز راه زیادی در پیش دارد تا بتواند ما را از لذت استفاده از ترانزیستورهای گرافینی در رایانه‌ها بهره‌مند سازد.